Van gribus tot goudkust – 40 jaar Havenkwartier
 
Wicks van Mulken woont sinds 1977 aan de Brede Haven en maakte de enorme verandering van het Havenkwartier van dichtbij mee. Toen zij haar huis betrok, als een van de eerste bewoners van nieuwbouwproject ‘Waaigat’, verkeerde de buurt nog in slechte staat. Veel panden waren vervallen, er was nog oorlogsschade zichtbaar en de haven lag vol verwaarloosde schepen zonder toezicht of voorzieningen. Geluidsoverlast, vervuiling en een gebrek aan onderhoud bepaalden het straatbeeld.
​
In de jaren daarna werd stap voor stap gewerkt aan herstel. Oude panden werden waar mogelijk gerestaureerd, andere maakten plaats voor nieuwbouw die aansloot bij het historische karakter van de omgeving. Toch bleef de leefbaarheid onder druk staan door onder meer verkeer, vervuiling, stank van industrie en sociale problematiek.
​
Om de belangen van de bewoners beter te behartigen, werd in 1978 de bewonersvereniging opgericht. Het doel was duidelijk: de leefbaarheid verbeteren, opkomen voor de buurt bij de gemeente en het versterken van onderlinge contacten. De vereniging speelde een cruciale rol in het aanpakken van problemen zoals verkeersoverlast, parkeerdruk, vervuiling van de haven en geluidsoverlast. Met grote inzet volgden bewoners gemeentelijke plannen, voerden actie en zochten samenwerking met andere organisaties.
​
Naast praktische verbeteringen was er ook veel aandacht voor het sociale aspect. In de beginjaren werden activiteiten georganiseerd om bewoners met elkaar te verbinden. Een mooi voorbeeld van gezamenlijke inzet is de actie waarbij bewoners ’s avonds stiekem bomen plantten langs de haven. Wat begon als een illegaal initiatief werd later gedoogd en zelfs ondersteund door de gemeente.
​
Door de jaren heen bleef de vereniging actief betrokken bij grote ontwikkelingen in de buurt, zoals de sloop van de Gruyterfabriek, de inrichting van de havenkop en discussies over verkeer en parkeren. Ook werd gestreden voor het behoud van het karakter van de wijk, waarbij bewoners zich verzetten tegen plannen die het woonklimaat zouden aantasten.
​
Langzaam maar zeker verbeterde de situatie. De haven werd opgeschoond, er kwamen betere voorzieningen en ligplaatsen werden gereguleerd. Historische schepen kregen een plek, kademuren werden gerestaureerd en de openbare ruimte werd aantrekkelijker ingericht. Ook de natuur kreeg meer aandacht, met nieuwe groenvoorzieningen en ecologische zones.
​
Het Havenkwartier groeide uit tot een levendige en aantrekkelijke woonomgeving. Evenementen zoals ’s-Hertogenbosch Maritiem brachten extra sfeer en verbonden bewoners en bezoekers. De buurt kreeg weer uitstraling en trots.
Na veertig jaar concludeert Wicks dat het Havenkwartier is veranderd van een verwaarloosd gebied in een gewilde woonplek. Deze ontwikkeling is volgens haar vooral te danken aan de inzet van betrokken bewoners die zich jarenlang vrijwillig hebben ingezet voor hun omgeving.
​
Zoals een schipper ooit tegen haar zei: “Ik ben jaloers op u.” Waarop zij antwoordde: “U zit toch heerlijk op uw boot?” Maar zijn reactie was veelzeggend: “Ja, maar u woont hier…”